Wij zoeken: 100-en verhalen!

Wij zoeken: 100-en verhalen!

Onze vestigingen zijn tot de nok toe gevuld met verhalen, maar niet alleen in de boeken: Ook met jullie verhalen! En die verzamelen we graag in een kunstwerk ter ere van ons 100-jarig bestaan waarin in alle verhalen samenkomen. Verhalen over vroeger, grappige herinneringen, of jouw visie voor de toekomst. Hoe ziet de bieb eruit over 100 jaar?

Zet je verbeeldingskracht aan en bouw mee aan dit gezamenlijke kunstwerk met de titel 'Verhalenhotel'. Beeldend kunstenaar Karin Gerfen, bekend van haar installaties, maakt samen met jullie een grote verzameling met kleine kartonnen (bijen)huisjes waarin jullie verhalen vormgegeven zijn. Deel je herinneringen aan de Bibliotheek; een ontmoeting die je is bijgebleven, hoe het vroeger ging in het Gotisch huis of aan de Kennedylaan. Of fantaseer over hoe de bibliotheek er over 100 jaar uitziet. We zijn heel benieuwd! Geef je herinnering vorm in een mooi bijenhuisje, of in een tekst van maximaal 1 A4.

Net als bij een insectenhotel, groeit het kunstwerk met jullie verhalen mee! Je verbeeldt een herinnering in een bijenhuisje, of we geven je geschreven verhaal een plekje in het verhalenhotel. Je kunt het kunstwerk vanaf dinsdag 23 februari bekijken voor de ramen van de hoofdingang van de Stadskazerne.

 

Verhalenhotel RGBweb


Van de kunstenaar:

 

Karin Gerfen | beeldend kunstenaar
Als beeldend kunstenaar maak ik ruimtelijke draadbeelden en installaties. Altijd met als doel de geschiedenis of een vraagstuk te verbeelden op een unieke locatie. Ik laat me inspireren door deze plek zelf,
als ook de verhalen die ik er kan ophalen. Ik maak dit ruimtelijk door het maken van een nieuwe (tijdelijke) belevingswereld.

‘Verhalenhotel’
In deze installatie, een gezamenlijk kunstwerk gemaakt in samenwerking met kinderen en volwassenen, zie je allerlei kleine kamers van karton, kleine huisjes waarin verhalen verbeeld zijn. Verhalen over ervaringen met de Bibliotheek Kampen. De Bibliotheek, een verzameling van gehuisveste verhalen.

De ontwerpopdracht voor deelnemers is:
Ontwerp een eigen bijenhuis van karton waarbij je laat zien d.m.v. unieke vormgeving aan de buitenkant wie er woont en zorg dat het huis de functie van een bijenhuis aan de binnenkant. Laat je inspireren door diverse kunstenaars die kartonnen huizen hebben gemaakt, als ook de wereld van bijenhuizen. Welke remix maak jij?

 

 

Meedoen

Typ, schrijf, teken, schilder, knutsel, bouw, brei, of zing jouw verhaal, herinnering of toekomstvisie over Bibliotheek Kampen met ons.

Kom langs bij de bieb om een bouwpakket voor jouw eigen huisje op te halen of mail je verhaal naar dan zorgen wij dat hij in het kunstwerk terecht komt.

Mail je verhaal naar


#1 Mirjam van der Meer

12-02-2021 10:03

Jaren is mijn moeder conciërge geweest van de bibliotheek. Eerst aan de Oudestraat, wij woonden aan de Buiten Nieuwstraat, een dienstwoning. Heel wat uren heb ik gespeeld in de bibliotheek wanneer deze zaterdagmiddag dicht was.

Mijn moeder kon zich de dag nog goed herinneren dat ze mij voorstelde aan meneer James. De directeur die van Surinaamse afkomst was. Ik had nog nooit iemand met een donkere huidskleur gezien en mijn moeder was bang dat ik misschien vreemd zou reageren . Maar zoals alle kleine kinderen had ik helemaal niets door. Zonder schromen gaf ik mijn handje toen hij daar om vroeg. Deze directeur heeft er voor mijn ouders voor gezorgd dat hun woonruimte werd uitgebreid. De bestuurskamer werd onze woonkamer. Hij vond het te gek voor woorden dat wij elke dag in een klein kamertje woonden en de bestuurskamer maar een keer per maand? of zo op een avond werd gebruikt.

Ook op de Kennedylaan heeft mijn moeder nog een aantal jaren gewerkt totdat ze met de VUT is gegaan.

 

Ik denk met veel plezier terug op de jaren dat ik mijn moeder en vader heb geholpen om de bieb schoon te houden en ze waren allebei trots op hun werk.

 

Mirjam van der Meer - Strieke


#2 Leidy van Dijk

16-02-2021 12:39

De bibliotheek is een vast onderdeel van mijn leven.

Als je bij ons thuis 7 jaar was, kreeg je met het Sinterklaasfees t een bibliotheekkaar t en die werd natuurlijk elk jaar weer verlengd. Dat koste toen f 1,50. Die kaart werd door iedereen, we waren met 8 kinderen, goed gebruikt!

 

We woonden op Zuid, maar elke woensdagmiddag gingen we naar de bibliotheek en toen ik een jaar of tien was ging ik met mijn tweelingzusjes van zeven lopend naar de bieb in de Oudestraat.

We gebruikten een plankje om de goede plaats voor het boek dat je in wilde kijken weer gemakkelijk terug te vinden.

 

Toen ik wat ouder werd keek ik ook bij de boeken waar ik nog te jong voor was. Maar die kreeg je niet mee, daar werd streng op gelet. Ik heb toen het boek dat ik graag wilde lezen achter andere boeken gelegd, zodat ik het gemakkelijk terug kon vinden en ik het in de bieb uit kon lezen!

Het heette: Ietje’s hongerkuur, van Sanne van Havelte.

Mijn zussen en broers zijn volgens mij nog allemaal lid van de bibliotheek en we wisselen nog wel eens titels van mooie boeken uit.

 

Tot mijn verrassing kreeg ik nog een baan bij de bibliotheek en ik heb daar 19 jaar met veel plezier gewerkt.

Maar ook nu, na mijn pensioen, bezoek ik de bieb bijna wekelijks en blijft zij een vast onderdeel van mijn leven!


#3 Betsy Mazur

16-02-2021 13:44

Ik werd in 1976 aangenomen bij de Openbare Bibliotheek Kampen.

Ik begon op de jeugdafdeling en mijn eerste opdracht was een kleurplaat in te kleuren.

Er was namelijk een kleurwedstrijd uitgeschreven en dan was het leuk om alvast een mooie kleurplaat op te hangen achter de balie. Ik ging naar huis en zei tegen mijn moeder: “Wat een idiote baan, daar blijf ik niet lang”. Maar kijk nu, 44 jaar later werk ik er nog. En met veel plezier.

 

Betsy Mazur

 


 

4 Hilbert Post

16-02-2021 15:36

Als jongentje van 6 (1970) mocht ik mee met mijn vriendje Clement en zijn moeder naar de bibliotheek in de Oudestraat, waar hij wekelijks boeken ging lenen. "Misschien mag jij ook wel lid worden, wel even thuis vragen". Dat mocht en zo werd ik lid en begon voor mij een levenslange hobby: lezen. Ruim tien jaar later begon ik mijn opleiding tot bibliothecaris in Deventer. Mijn eerste stageplek werd.... jawel, de bibliotheek in mijn geboorteplaats Kampen. Zo stond ik op woensdagmiddag, de derde dag van mijn stage in 1982, achter de balie van de jeugdafdeling. Heel vaak was ik de 2x2 houten trappen zelf op gerend om eindelijk de hand te kunnen leggen op een nog niet gelezen Arendsoog, Kameleon of een deeltje uit de Bob Evers serie. Maar nu stond ik zeer onervaren aan de andere kant van de balie. Om klokslag 14.00 uur gingen de deuren open en rende een enthousiaste groep kinderen naar boven, leegde hun tassen op de balie. Het nadrukkelijke verzoek te wachten totdat ik had gecontroleerd of ze niet te laat met inleveren waren, was tevergeefs. Na een kwartier kon ik bijna niet meer over de stapel in te nemen boeken heen kijken. Uitlenen van nieuwe boeken gaf andere uitdagingen. De regels waren streng: 2 leesboeken en 2 bijboeken. Dit laatste waren informatie boeken over onderwerpen, veel minder geliefd. Als ik de kinderen vermanend toesprak dat 2 leesboeken het maximum was, vertelden ze doodleuk: "dat mag altijd van die mevrouw...". Alle vaste personeelsleden waren namelijk vrouwen. Het duurde even voordat ik doorhad dat ik uitgetest werd. Het is toch nog goed gekomen met mij en de bibliotheek, ik heb na mijn opleiding nog een half jaar aan de Kennedylaan gewerkt. Na mijn dienststijd heb ik ca. 25 jaar gewerkt in diverse openbare bibliotheken, maar het begon allemaal in dat Gotische Huis op de Oudestraat.

 


 

#5 Anita Bijker

18-02-2021 10:33

Met mijn opa en oma mee naar de bieb in Kampen, toen nog op de Oudestraat, kan ik me vaag herinneren. Daarna aan de Kennedylaan. Ook later zelf lid gebleven en nog met die ouderwetse stempelkaarten (met stickers ?) boeken enz. op je naam laten zetten. Daarna zelf met een pasje scannen en inleveren in een boekenkast bij de ingang. Wat is er veel veranderd ! Bijna vaste prik op maandagavond naar de bieb, volle tas wegbrengen en zeker ook een volle tas weer meenemen. Ook regelmatig op vrijdagavond met man en kids naar de bieb, een heerlijk uitje ! De bieb ging, helaas, verhuizen naar het van Heutzplein. Een mooi gebouw, maar nee, het is niet mijn ding. Kom er heel weinig. Onhandig met verschillende verdiepingen en met kinderen. Gelukkig is er een afdeling in het Kulturhus in IJsselmuiden gekomen, ideaal voor reserveringen ophalen en boekjes zoeken met de kinderen. Thuis een grote boekenkast met veel boeken en ook de kids zijn ruim voorzien, toch nog altijd leuk om naar de bieb te gaan !

 


 

#6 Judith

03-03-2021 17:07

Ik woonde aan de Ebbingestraat en op woensdagmiddag gingen we vaak naar de bibliotheek in het karakteristieke pand aan de Oudestraat. Mijn eerste herinnering is dat ik in de eerste klas zat en dat ik met mijn moeder naar de bibliotheek ging, want ik kon nu ook lezen. Wat een feest en best wel spannend. De kinderboekenafd eling was helemaal bovenin. Iedereen wilde als eerste boven zijn en vaak stond er al een hele rij kinderen te wachten. Het was dringen geblazen. Op een gegeven moment is er een koord voor de trap gemaakt, zodat we echt voor de trap moesten wachten. Zodra het koord weggehaald werd, was het rennen geblazen. Je wilde natuurlijk als eerste boven zijn om ook als eerste de boeken in te kunnen leveren.

Op een keer merkte ik dat mijn vriendin de boeken sneller kon lezen dan ik. Dat was aanleiding om nog meer te gaan lezen, want dat was mijn eer te na. Vanaf het eerste begin was ik verzot op lezen en dat is niet meer overgegaan. In de vakanties las ik wel twee boeken per dag en ik was dan ook regelmatig te gast bij de bieb. 

Het historische pand aan de Oudestraat met de trappen naar boven herinner ik mij nog goed. Ook de medewerksters. Soms was het een drukte van belang. 

 

Wat las ik dan zoal?

Bakkertje Dik, Tup en Joep, Oki en Doki, waren mijn favorieten toen ik een jaar of zes was. Vanaf mijn tiende: de Kameleon, de dolle tweeling, de Bianca serie over paarden, de olijke tweeling, de Vijf. Veel boeken van uitgeverij Kluitman Alkmaar. 

Op mijn twaalfde, weet ik nog, heb ik de hele serie van Holland onder het hakenkruis gelezen. Poeh, wat spannend. Ik geloof dat ik er een week over gedaan heb.

 

De bieb ging verhuizen naar de Kennedylaan. Even wennen waar alles stond, maar ook daar kon ik mijn favoriete series al gauw vinden en hielp ik om voor mijn jongere zusje (prenten)boeken uit te zoeken. Wat een groot voordeel: alles gelijkvloers. Zo kon je zelf boeken uitkiezen, zonder de ander uit het oog te verliezen. 

Dan als tiener, je komt bij de C boeken terecht. Het is wat zoeken, wat is leuk? Op advies van mijn moeder ben ik toen de serie van Goud Elsje gaan lezen, maar ook Pjotr en Sterke Wanja zijn boeken die ik mij herinner. En sprookjes uit allerlei landen heb ik een periode als favoriet gelezen.

Voor de werkstukken voor school, maakte ik dankbaar gebruik van de informatieboeken.

Voor school moest ik ook veel boeken lezen: literatuur. Wat een saaie boeken en vaak echt niet geschikt voor tieners. De boeken van Bernlef, schokkend voor mij. Ik kan mij geen enkel boek herinneren van de literatuurlijst , waarvan ik heb genoten. Toen heb ik dan ook de beslissing genomen om nooit meer literatuur te lezen. En dat heb ik ook nooit meer gedaan. 

Lezen doe ik nog steeds heel veel, ter ontspanning en voor mijn plezier. En daar geniet ik van.

 

Met mijn kinderen heb ik de bieb ook veel bezocht. In de kinderwagen gingen ze al mee. Ze werden jong lid en ik las ze voor: Nijntje, boeken van Annie M.G Schmidt, Kikker, Gonnie en Gijsje. 

Gelukkig was er inmiddels ook een afdeling voor kinderen met dyslexie, waardoor ik toch ook boeken kon vinden voor onze jongste. Helaas is lezen nog steeds niet favoriet bij hem. De anderen houden best van lezen, maar hebben er niet veel tijd (meer) voor.

 

Inmiddels is de bieb verhuisd naar de Stadskazerne. Dat was erg wennen. Vervelend dat er nu weer verdiepingen zijn. Wat een gezoek en alles anders ingedeeld. Nog steeds lukt het niet om (met de medewerker) het goede boek te vinden. Dat is jammer. Maar alles went. Het voordeel is dat ik lekker dichtbij woon. Mijn man komt bijna dagelijks de krant lezen.

Nu met de corona maak ik dankbaar gebruik van de mogelijkheid om boeken te reserveren. Fijn dat de app er is. Ook maak ik gebruik van de bibliotheek online. Zo kan ik blijven lezen en dat hoop ik nog lang te kunnen doen.

 

Judith

 


#7 Esther Grit

09-03-2021 13:37

Ik zal een jaar of 5 zijn geweest, begin jaren '90. Samen met mijn moeder en broer kwam ik zo vaak in de bieb. De blauwe vloerbedekking, de hoge rekken, de hoek met kussens op de grond. Links achterin de informatieboekj es, de hoge ramen, de geur van stapels boeken. Heerlijk rondlopen door de gangpaden en de leukste boeken mee naar huis. Het witte pasje met barcode. Het zijn mooie herinneringen. Een herinnering die bijna ieder kind van vroeger wel heeft, beleefde ik hier. Ik weet nog waar het was, vooraan, dichtbij de balie waar de medewerkster de boeken scande. Ik kwam van achteren op mijn moeder aan lopen en begon tegen haar te praten. Ik pakte haar been vast en keek al kletsend omhoog. Mijn wangen werden rood. Ik liet de vreemde vrouw los, draaide me om en rende weg door het gangpad. Op zoek naar mijn moeder. Ik zal niet vergeten waar het was. Dat oude gebouw belichaamd voor mij veel van mijn jeugd. De geur, de zon door de ramen, de eindeloze boeken. Gelukkig zijn boeken én de bieb nog steeds onderdeel van mijn leven nu, en inmiddels ook voor mijn man en kinderen. Ik hoop dat zij, nu op de prachtige nieuwe locatie, ook zulke herinneringen zullen maken aan onze bieb!

 


#8 Jenny Nieuwenstein

16-03-2021 15:38

15 januari 1936

Het is nog vroeg als ik wakker word. Door een spleet van de gordijnen zie ik hele dikke ijsbloemen op de ramen. Bloemen voor mijn verjaardag, want vandaag ben ik jarig. 6 Jaar ben ik nu. Het wordt een leuke verjaardag met mooie cadeautjes. Het mooiste cadeau vind ik een abonnement bij de openbare bibliotheek. Nu kan ik zelf boeken uitkiezen. Mijn ouders vinden het heel belangrijk dat kinderen veel lezen.

Als ik voor de eerste keer een boek ga lenen, kijk ik mijn ogen uit. Wat een prachtig gebouw, met boekenkasten vol boeken, netjes geselecteerd op leeftijd. 

Mevrouw Heerink, de directrice, helpt me de eerste keer. Je moet een plankje meenemen als je een boek even wilt bekijken en dan moet je het plankje op de lege plek zetten. Mevrouw Heerink is heel streng, maar wel aardig. 

Het is verplicht om een boekenkaft te gebruiken. Zo niet dan krijg je het boek niet mee, of moet je een kaft kopen voor 10 cent. Dat kan bruin niet trekken. Mijn moeder heeft daarom zelf een mooie kaft gemaakt.

Wat heb ik al veel boeken gelezen in mijn leven en dat doe ik nog steeds. Toen ik 80 was, heb ik via de bibliotheek nog een cursus gevolgd. Verhalen schrijven, onder leiding van Jacob Vis. Prachtig om te doen!

Nu ben ik inmiddels 91. Ik lees nog veel en ik hoop dat ik dat nog lang kan blijven doen. 

Succes met het kunstwerk,

 

Mevrouw Jenny Nieuwenstein – Leurink

 


#9 Victor Michielse

30-03-2021 09:41

Victor Michielse: 19 mei 2020 beluisterde ik een uitzending op Radio 1, waarin het volgende aan de orde kwam:

 

De bibliotheekpas van Ahmed Marcouch, burgemeester van Arnhem, ligt sinds 19 mei 2020 in het Museum van de Democratie. Marcouch wil hiermee benadrukken dat toegang tot kennis niet alleen een voorrecht is, maar ook noodzakelijk voor een goed functionerende democratie. 

 

 

.

Opeens had ik gratis toegang tot zoveel kennis.

Ahmed Marcouch

De bibliotheek

 

Toen Marcouch in 1979 naar Nederland kwam, stapte hij voor het eerst in zijn leven een bibliotheek binnen. "De juf nam mij mee naar de bibliotheek en daarmee ging een wereld voor me open. Opeens had ik gratis toegang tot zoveel kennis." Marcouch noemt de bibliotheek een van de mooiste uitvindingen van de menselijke beschaving. 

 

Kennis 

 

De reden dat de bibliotheek zo belangrijk is, heeft volgens Marcouch te maken met het feit dat het mensen toegang biedt tot informatie en kennis. "Het kunnen lezen en andere ideeën eigen kunnen maken, daar stelt de bibliotheek je toe in staat. Dat vormt je ook tot een onafhankelijk individu die kan functioneren binnen de democratie en een opvatting kan delen met anderen." 

 

De burgemeester kan zich voorstellen dat de connectie tussen de bibliotheek en de democratie niet heel vanzelfsprekend klinkt: "Als het altijd als vanzelfsprekend is ervaren dan kan ik dat begrijpen, maar zeker als je thuis weinig hebt, dan biedt de bibliotheek je mogelijkheden."

 

Zo ook dus voor Marcouch, die daar naar eigen zeggen als kind veel gebruikt van heeft gemaakt: "Al die jaren dat ik niet naar school kon heb ik heel bewust ervaren, want ik wilde heel graag naar school. Toen het eenmaal kon hadden we geen boeken thuis en dan was de bibliotheek voor mij een uitkomst." 

 

Andere inzichten

 

Ook kan de bibliotheek andere inzichten opleveren binnen andere culturen en godsdiensten. "Je maakt kennis met boeken die je vanuit culturele of religieuze achtergrond niet zou hebben gelezen. Bij mij zijn dat bijvoorbeeld filosofische boeken. Vanuit mijn cultuur werd het niet aangemoedigd om dat soort boeken te lezen."

 

Marcouch ziet dan ook dat de bibliotheek je wereld groter maakt dan die anders was geweest.