COM_RBGCONTENT_DEFAULT_PAGE_TITLE

Lezing Marli Huijer

'Denken kan iedereen'
Lezing Marli Huijer

We hechten in Nederland steeds minder aan autoriteit. Liever beslissen we zelf. Maar wat als we er niet uitkomen?

Denken kan iedereen

We hechten in Nederland steeds minder aan autoriteit. Liever beslissen we zelf. Maar wat als we er niet uitkomen? Wat als zelfs Rutte zegt dat niet de overheid maar burgers zelf de strijd rond Zwarte Piet maar moeten zien op te lossen?

Samenleven zonder autoriteiten vergt nieuwe vaardigheden. Eén daarvan is het vermogen zich te verplaatsen in het denken van anderen. Iedereen kan denken, maar kunnen we dat denken zo ver oprekken dat we ook de gedachten en gevoelens van anderen snappen?

In haar lezing laat Marli Huijer, hoogleraar Publieksfilosofie (EUR) en voormalig Denker des Vaderlands, zien hoe denken kan helpen om zonder autoriteiten goed samen te leven.

 

1903 Marli Huijerchrisvanhouts

Foto: ©Chris van Houts

Marli Huijer is hoogleraar Publieksfilosofie aan de Erasmus School of Philosophy, Erasmus Universiteit Rotterdam. Ze werd opgeleid tot huisarts en filosoof, promoveerde in de filosofie en was eerder bijzonder hoogleraar Gender en Biomedische Wetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Van 2015 tot 2017 was zij Denker des Vaderlands.

 

 

Meer informatie: https://www.marlihuijer.nl

 

 

Bieb-leden: € 5

Niet-leden: € 7,50

Inclusief gratis pauzedrankje

 

 

1903logoMaandvdFilosofie

Thema 2019: IK STUNTEL, DUS IK BEN

Hij keek omhoog, in de hoop te begrijpen wat al die lichtpunten in de donkere hemel betekenden. Terwijl hij zo in gedachten rondliep, donderde hij plotseling in een diepe put. Een bijstander lachte deze Thales van Milete uit: “Hoe kun je in godsnaam weten wat er boven je afspeelt als je niet eens ziet wat hier recht voor je neus gebeurt?”

We hebben de mens op veel verschillende manier proberen te definiëren. Van cognitieve wezens, rationele dieren, spelende mensen, autonome personen tot culturele scheppers. Voor al deze visies valt wat te zeggen, maar misschien worden we nog wel het meest gedefinieerd door ons eeuwige gestuntel.

In onze pogingen de wereld te begrijpen en deze naar onze hand te zetten, gaat het ontiegelijk vaak mis. Dat was in de oudheid niet anders. Thales van Milete, die in de 6e eeuw voor Christus aan de bakermat van de filosofie stond, kennen we vandaag vooral nog vanwege die pijnlijke anekdote. Het is een klassiek beeld van de verstrooide professor: geniaal op vele fronten maar uiteindelijk toch gedoemd in het gewone leven te stuntelen.

De moderne mens lijkt op dergelijk gestuntel niet te hebben ingeboet. Zelfs de beste bedoelingen werken vaak averechts. Veel natuurrampen hebben nauwelijks iets met ‘natuur’ te maken, maar zijn eerder het gevolg van menselijk ingrijpen. Voedingsmiddelen hebben we zo beïnvloed dat we massaal te dik worden. Werk hebben we zo ‘efficiënt’ gemaakt dat veel banen overbodig zullen raken. En dan hebben we het nog niet over ons gestuntel in de liefde, tijdens sollicitatiegesprekken of met Ikea kasten. De moderne mens loopt over van verbeeldingskracht om de omgeving te vormen en zichzelf te verbeteren, maar komt elke keer tekort. Is het niet tijd om onze stuntelende natuur te omarmen en ‘Ik stuntel, dus ik ben’ als uitgangspunt te nemen voor een nieuw mensbeeld? 

Reserveren